• Cts. Eki 1st, 2022

Şangay, Avrupa Birliği, NATO, İslam dünyası ve Rusya içinde fakat nerede?

Byadmin

Eyl 20, 2022

Yeryüzünün bazı talihli bölgeleri vardır. Bir de şanssız bölgeleri. Talihli bölgelerde doğmuşsanız, babanızın ya da dedenizin sayesindedir.

İstiklal Caddesi’nde yada Beşiktaş merkezde geçecek bir çocukluk ve gençlik tecrübesi, Kars Kağızman’ın köylerinde geçecek bir çocukluğa nazaran şüphesiz daha talihli bir çocukluk şeklinde görülür.

Babanızın da Anadolu’nun taşrasında bir köyde bakkalı olmasından fazlaca, İstanbul’un işlek bir caddesinde dükkanı bulunduğunu düşünün. İşte hayata 1-0 değil 5-0 başlamanın imkanları.

Bir zamanlar büyük dedemizin dükkanı Balkanlardan Hint Okyanusu’na kadar uzanıyordu. Şimdi ise dedemizin dükkanından kalanla yetiniyoruz.

Bu dükkandan da ekmek çıkar fakat birazcık genişlemek için bir örgütle olmamız, ortaklaşa iş alanını genişletmemiz koşul şeklinde.

Coğrafyaya deyimi yerinde ise deden kalan dükkan gözüyle de bakabilirsiniz. Bu biçim benzetmeler, mevzuları algılamanızı sağlar.

Bazılarının yeri iyidir, bazılarının yeri fena. Bazısının limanları vardır, bazısının asla yoktur fakat mühim su kaynakları….

Coğrafya da bu şekilde imkanlar sunar insanlara. Norveç, 60, 70, hatta 90, 100 kilometre derinlikli Fiyordları yardımıyla kıyıları dışarıdan gelen saldırılara korunaklı, fakat içeriden dışarıya hücum halletmeye elverişli bir denizci ülke olmuştur.

İngiltere kıyılarını, Fransa kıyılarını yağmalamıştır Norveçliler. Hatta İspanya’daki Arap şehirlerini bile yağmalamış, İstanbul’a kadar gelmişlerdir. Bu kıyılar onların hakimiyeti için birer naturel sığınak ve liman olmuştur. 

İngiltere ve Hollanda’nın haliçli (estuarlı) kıyıları da denizden içeriye yüzlerce kilometre süresince gemilerin girebildiği bir ulaşım pozitif yanları meydana getirmiştir.

Avrupa’ya getirilen malların olmasıyla birlikte hızla gelişen teknolojinin ve fikirlerin de içeri girmesine münasip kılmıştır bu coğrafyayı.

Hem coğrafya fazlaca eski olduğundan milyonlarca yıl süresince yağmurlar ve nehirlerle aşındırılmış ve ulaşıma olanak verir hale getirilmiştir. Eski kıta dememiz de bu sebeptendir.

İşte bu coğrafya bir de aşırı sözü geçen olduğundan bir süre sonrasında saha, nüfusa yetmemiş ve huzursuzluklar baş göstermiştir.

Hiçbir gelişim ve hiçbir ilerleme zamanı süreçlerden bağımsız değildir. İngilizlerin, Fransızların, Hollandalıların ve özetlemek gerekirse Batı Avrupalıların ilerlemeleri, Avrupa kıtasının en fena zamanlarında yobaz Katolikliğin en baskıcı zamanında, bilimin bir gerekseme olduğu, yeni yerlerin keşfinin bir yoksulluk olduğu anda belirmişti.

İhtiyaçlar, zaruretler kimi zaman hayallerinizi denetim eder, ona ulaşmanız için sizi kamçılar. Bir hayaliniz vardır ve ona sağından solundan kesinlikle ulaşırsınız.

Şundan dolayı o düşsel paylaşan milyonlarca insan sizin pazarınızdır ve iş gücünüzdür. Toplumları bir şeye kanalize etmeniz gerekmez aslına bakarsanız onlar bıkkındır.

İhtiyaç hazırdır, kitle hazırdır. Sizin düşen ihtiyaç duyulan Kolomb olup yelkenleri açmaktır. İşte bu şekilde bir zamanda yürür Avrupa.

Ekilebilir arazilerin bir çok Kiliseye ya da derebeylerine ilişik. Derebeyleri de kiliseye hesap veriyor. Hayata bir din tahakkümü öylesine yerleşmiş ki kiliseden izinsiz bir sayfa basamaz, çoğaltamazsınız.

Milletin gırtlağına gelmiş artık aziz hikâyeleri, havarilerin hikâyeleri ve İncil ilahileri. Bu şartlar altında ana para kilisedeyken doğal olarak savaştan para kazanan “tapınakçılar” denen bir grup da yok değil.

Liderlerinin cezalandırılıp kalanının yer altına çekilmiş olduğu andan itibaren onlar da gene götürüyorlar götüreceklerini.

Derken bir coğrafi bulgu furyası başlıyor. Avrupa’ya hesapsız altın akıyor, gümüş akıyor, bakır akıyor.

Zenginlik öylesine artıyor ki bir tüccar derslik bir burjuva derslik ortaya çıkıyor ve bu insanoğlu burjuvalığın gerektirdiği şekilde bilimi, kültürü, sanatı desteklemeye başlıyorlar.

Zaman içinde kiliseye alternatif bir burjuva sınıfı ve onun desteklediği fikirlerle semiren ve güçlenen Protestanlık ortaya çıkıyor.

Önceleri Katolik kilisenin “ya bizdensin ya da değilsin” şeklinde anlatabileceğimiz “monolitik” doğrusu tek kütlelik taşa benzetilen dışlamacı uslubu, daha sonraki yüzyıllarda Protestanlığı da sahiplenerek ya Batı Avrupalı modernsin ya da değilsin noktasına geliyor.

1820’lerden sonraki isyanlarla vücuda getirilen Yunanistan devleti ile Ortodoksluğu da sahiplenmek zorunda kalıyorlar fakat her yerde değil.

Esasen Yunanistan haricinde destekledikleri ve semirttikleri bir tek Ortodoks devlet bile yoktur. Hatta eski Yunan ve eski Yunan hikâyeleri, bilimi, demokrasisi ve mitolojisini vatanlarında okuyan Avrupalı gezginlerin Yunanistan’a geldiklerindeki hayal kırıklıkları da fazlaca komiktir.

“Vatanımızda İlyada ve Odessa’yı okuyorduk, Aristo’yu, Homeros’u, Platon’u, Sokrates’i… Yunan bilgelerinin fikirlerini okuyorduk… Burada ise keçi kokan insanoğlu ve acayip dilleri konuşan Hristiyan köylüler var. Peki, Yunanlar nerede?” diyorlardı.

İşte bu şekilde Hristiyan Arnavut, Vlah ve Rum köylülerden “Yunan” milleti meydana getirilmişti.

O Yunanistan Türkiye’ye karşı fazlaca desteklendi. Semirtildi ve gerektiğinde kullanıldı. Hiçbir vakit sınırları belirli değildi.

Sınırları devamlı değişti. Ilkin 1829’da Mora’da devlet oldular. Arkasından 1840’larda bir sınır düzenlemesi ile fazlaca toprak daha aldılar.

Sonrasında 1881’de Tesalya’yı ve arkasından 1812’de Selanik merkezli Makedonya bölgesini. Arkasından Batı Trakya’yı ve ilerleme gene durmadı, Batı Anadolu’yu…

Siz onlara saldırsanız derhal araya girer, sulh yaparlar sadece onlar size saldırsa hep arkalanırlardı. Bu şekilde gelişti.

Kuzeyde Rusya ile uğraşırken bir de Batı ile aramız fena olmasın diye Yunan’a karşı gardımızı hep düşük tuttuk. Şundan dolayı Yunanla fena olmak, Batı ile fena olmak demekti.

Yunan, Batı’nın açık bir enstrümanıydı. Onlara nazaran Batı medeniyetini oluşturan, yücelten ülkeydi bir ihtimal fakat Batı’nın entelektüelleri artık 1800’lerdeki klasik nostaljizm ile bakmıyordu Yunanistan’a.

Bu klasizm yalnız sostur sos. Ülkelerin çıkarının üstüne birer sos. Şu demek oluyor ki yarın bir ABD’li Türkiye’ye karşı savaştırılmak istense ve ABD’de bir gümbürtü kopsa “Yunanistan hücum altında” dense, sokaktaki ABD gencini tabanca altına almak içindir bunlar.

“Yahu benim ne işim var Yunanistan’da?” diyecek olan adama;

“Ne demek ne işim var? Batı medeniyetinin çıkmış olduğu ülkeyi yalnız mı bırakacağız?” demek içindir.

Harekâtların ve savaşların içerisini eğer mana ile dolduramazsanız toplumlarınıza anlatamazsınız.

Afganistan’a saldırmadan ilkin İkiz Kulelerin patlaması iyi mi koskoca bir sebep olduysa ve Amerikan halkı “ulan ne işimiz var Afganistan’da?” demediyse, bunda da demeyecektir.

Demem o ki şu günlerde birileri bir şeyleri hazırlıyor.

Karaların kenarında, haliçli (esturarlı) kıyılara haiz olan bir coğrafyada denizlere hakim olan milletler, Rusya şeklinde, karaların büyük kısmına ve naturel kaynaklara hakim olan bir öteki milletle Ruslarla karşı karşıya geldi.

Artık deniz hakimiyetinin tek başına bir şey etmediği görülmeye başlandı. Bilhassa Çin’e karşı uygulanan deniz blokajı bir jeopolitik kilitle kalmayacak yakında dozajı artırılarak ve buna da Japonya işyar edilerek devam edecek bir senaryoya benziyor.

Japonya’ya burada verilen rol, sanırım Çin’i denizlerde baskılamak olacak. Bu bağlamda Çin denizlerde, Rusya da karalarda baskılanacak ve okyanuslara çıkış noktalarından mümkün mertebe itelemeye çalışacaklar.

İşte burada da Şangay İşbirliği Örgütü devreye giriyor. Bir ekonomik birlik şeklinde bu fakat pek doğal ki siyasal amaçları da var.
 

aa1.JPG

Şanghay İşbirliği Örgütü (ŞİÖ) Devlet Başkanları 22. Toplantısı, Özbekistan’ın zamanı Semerkant şehrinde gerçekleştirildi / Fotoğraf: AA

 

Tıpkı Almanya’nın Avrupa ekonomik topluluğunu kurduğu günlerdeki hesaplarına benzetirim bunu.

Almanya 1970’lerin sonları ve 1980’ler başlangıcında dünyanın toplam mal üretiminde oldukça mühim bir noktadaydı.

Dünyanın toplam gayrı safi ulusal hasılası 10 trilyon dolarlarda iken Almanya, tek başına 1 trilyon dolara yakın üretim gerçekleştiriyordu.

Hal böyleyken kendi ürettiği malları gümrüksüz ve serbestçe pazarlamak için bir bölgeye ihtiyacı vardı.

Avrupa aslına bakarsak Almanya’nın kendi üretimini gümrüksüz olarak satacağı bir büyük pazardı. Buna bir halde Fransa da ikna edildi ve nispeten daha minik ortak olan Fransa ile beraber kurulan Avrupa Birliği bu şekilde yürüdü.

İşte bu başarı hikâyesinin üç aşağı beş yukarı benzeri Çin ve Rusya tarafınca da uygulama ediliyor.

Fakat sorun şurada: Çin, Rusya’dan nüfus açısından on kat büyük.

Şangay İşbirliği Örgütü her ne kadar Batı’ya alternatif bir vizyon çizse de içine almış olduğu partnerleri uzun solukta Çin’e zorunlu edecek hatta mahkum edecek şeklinde bir öngörüsü vardır jeopolitik uzmanlarının. 
 

AP.jpg

Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ile Çin Devlet Başkanı Şi Cinping / Fotoğraf: AP

 

Peki, Rusya bunu bilmiyor mu? Biliyor.

Türkiye bunu bilmiyor mu? Biliyor doğal ki.

Sadece işte bu sebepten “gerektiği kadar semirdiğimde bir ihtimal çıkarım” mantığı ile hareket ediyorlar.

Gerçekte ise bir ekonomik çevrim birliğine girdiğinizde gerektiği kadar semirdiğinizde çıkma imkanınız olmuyor.

Vaktiyle Beyazıt Öztürk, İstanbul Üniversitesi’ne gelmişti.

Yıl 1997 yada 1998 olmalı. Biz o sıralar talebe olduğumuz için katıldık doğal olarak.

Şu şekilde bir ifade kullanmıştı:

Bu camiayı pek sevmiyorum aslına bakarsanız kendimi ilişik de görmüyorum. Polis evladı adamız sonuçta… Küpümü doldurduktan sonrasında çıkarım…

25 yıl geçti Beyaz hala TV’de program yapıyor. Küp doldukça, yeni küpler istiyor.

Ikimiz de muhtemelen “he” dediğimizde çıkamayacağımız bir örgüte iştirakı istiyoruz.

Fakat burada yükümlülük var bu sebeple kuşatılmışlığı kıracağımız tek nokta burasıdır.

İran’ın Türk tırlarına, mallarına bir sorun yapmaması için İran’dan geçişi kolaylaştırmak, Azerbaycan ile sürdürülebilir sınır akışkanlığını bir halde “çıkar birliği sağlanmış İran” üstünden oluşturmak.

Ek olarak, bu şekilde indirekt olarak okyanuslara çıkış da sağlanabiliyor ise de bu oldukça sapa bir yerden söz mevzusu.

Beraber her devlet bir ötekinin konumuna muhtaç şeklinde. Fakat Çin, hepsinden daha azca şeye muhtaç. Şundan dolayı üreten ana güç Çin.
 

Reuters2.jpg

Çin Devlet Başkanı Şi Cinping / Fotoğraf: Reuters

 

Türkiye bu birliğe girerse Avrupa’ya doğru uzanan yolları denetim ediyor olacak.

Uzun solukta ülkemize ciddi bir Çinli işgücü geleceğini de düşünüyorum ki muhtemelen minimum 5-6 özgür bölgenin kurulup limanlarda üretim yapılmasına kadar gidecek bir duruma da götürür bu.

Çin yalnız Akdeniz’e değil, hem de Rusya kanalıyla Doğu Avrupa’ya da uzanacağı için Rusya’yı Çin’e kaptırmadan Batı’ya kaptırmanın bir mücadelesi var.

Ukrayna ile yorup, kuvvetsiz düşürüp, uzun bir savaşla halkını bezdirip taze kuvvetlerle “Kurtarıcı Avrupa” halinde Rusya’yı ele geçirmek değil sözüm ona “kurtarmak”.

ğer onların jeopolitik vizyonerlerini okursanız Dugin’den aşağı kalır yanları yoktur. Avrupalıların hiçbir vakit rafa kaldırmadıkları yayılmacı emelleri şimdi de rafa kalkmış değildir.

300 milyonluk Sovyetlerden arta kalan 145 milyonluk Rusya’nın bir halde Çin karşısında uzun solukta direnemeyeceğini biliyorlar.

Çin’i de bitirmenin yolları var elbet fakat bu yol Batı’nın alım gücünün düşmesi ile söz mevzusu olabilir.

Ana para Batı’da, üretim Çin’de olduğu sürece Batı istese de istemese de Çin’in bir üretim devi olarak kalmasını sağlayacak.

Çin de mallarını satmaya devam edecek. Zamanı çarklar, ipek yolundan bu yana pek değişmedi. Üreten büyük bir nüfus ve tüketen büyük bir ana para.
 

aa2.jpg

Cumhurbaşkanı Erdoğan ve Türk Heyeti, Semerkant’ta meydana gelen ŞİÖ Zirvesi’nde / Fotoğraf: AA

 

Doğu ve Batı içinde Türkiye’nin yeri ne olacak?

Bir tek malların üstünden taşındığı bir ara istasyon mu?

Sermayemiz pek azdır. Üretim gücümüz ise Çin’e rakip olmaktan uzak.

Öyleyse bir şansımız gene de olmalı…

Peki ne?

İşte burada coğrafyayı toparlayıp büyük bir bölge haline dönüştürecek tek hikâyeniz kalıyor o da din.

Hilafete oynamak, İslam ülkelerinin liderliğine oynamak ve bu şekilde arkanıza bazı ülkeleri katmak.

Fakat dış ilişkiler ve gerçek dünyanın kurallar bu şekilde konmadığı için bu da arkanıza takılacak ülkelere enerji vermiyor işte.

Bağımsızlığı tadan hiçbir millet, Halife Hazretlerinin sorgulanamaz otoritesi altında reaya olmak istemiyor.

Bunu bizim yöneticilerimizin de düşündüğünü sanmam. Sanırım düşündükleri şey Şangay İşbirliği Örgütü (ŞİÖ) içinde bir Müslüman uzantı olmak.

Şu demek oluyor ki o ortaklaşa iş örgütünün imkanlarını kullanarak semirmek ve zaman içinde bu örgüte öteki Müslüman ülkeleri de eklemleyerek grup içinde bir ayrı batı sektör oluşturmak.
 

tcbb2.jpg

 

Gene başa dönüyoruz. Acaba ayrılabilir mi? Sanmam. Sadece Çin de gelecekte ayrılma hesabı olan devletler için 2 tarife belirlemiş olmalıdır;

  1. Madem semirip çıkmak istiyorlar öyleyse kısa sürede onları borçlandıralım.
  2. Asla almayalım.

Ben şahsen birinci şıkkı tercih edeceklerini düşünüyorum. ŞİÖ’ye üye olunduktan sonrasında bir süre şenlendirilip sonrasında borçlandırılmak.

Şenlendirme bizim tarihimizde olan bir şey.

Balkanlarda bir kasabayı, bir şehri alıyorsunuz. İlk 5-10 yıl oradan vergi almıyorsunuz. Buna şenlendirme deniyor.

Halk o 5-10 senede vergi vermiyor, ekonomik durumu kendine geliyor. Arkasından orada vergileri koyuyorsunuz. 

ŞİÖ’nün bir refah örgütü olmadığını da belirtelim. Hatta içinde Çin ile aslına bakarsak yarı-savaş durumunda olan Hindistan da var. Hatta Hindistan ile cenk durumunda olan Pakistan da aynı örgütte.

Örgütün kendisi yeteri kadar olgunlaşmamış. Söylediğim şeklinde bir ticari istikrar örgütüne benzese de aralarında tecim olmayan ülkeler de var.

Bir halde ekmek yiyorsunuz yalnız fakat o refah tam manasıyla yok. Bir nevi ticari istikrar örgütü diyebiliriz bir de jeopolitik alternatifleşme yolunda Çin’in kendisini “güvenli liman” olarak gösterdiği bir bilinmezlik. 

NATO’nun ve onun oyun kurucu ülkesi ABD’nin Suriye’de PYD ile ve Yunanistan sınırında Dedeağaç’ta çevirilmiş olduğu dolapları görmeyen birisi “NATO’dan niçin ayrılalım ki kardeşim?” diyebilir.

Evet NATO’dan ayrılmayı düşünmüyoruz, düşünmemeliyiz de. Sadece NATO’nun da bu şekilde bir mühim müttefiki yitirmek için bu kadar akılsız işler yapmaması gerek.

Peki ya kaybetmeyi göze almışlarsa? Görüntü bu bu sebeple.

Kaybetmeyi göze almadılarsa bu kuşatma operasyonu niçin?

Cenup Kıbrıs’a yönelik tabanca ambargosu niçin kaldırılır?

Dedeağaç, sınırımızın dibinde bir tabanca deposuna ve ABD üssüne niçin dönüştürülmeye çalışılır?

PYD-YPG-PKK şeklinde Marksist bir teşkilat niçin sınırımızın dibinde desteklenmeye çalışılır?

Bunların hiçbiri ittifak ruhuyla açıklanacak işler değil.

Burada ABD’nin konumu, müttefiklerine sanki kapıyı açmış, yol veriyor gibidir.

Şu demek oluyor ki sanki Türkiye’yi bıktırıp bezdirerek karşı tarafa geçmelerini istiyor gibiler. Fakat “karşı taraf” kelimesinden pek haz etmiyorum.

Türkiye için daima bir üçüncü yol olmalı ve bu üçüncü yolu biz kendimiz meydana getirmeliyiz.

Bu süre içinde uzak düşman Çin’e yakın durup Doğu Türkistanlı kardeşlerimiz için de diyalog kanalıyla bir şeyleri kazanabilirsek amenna.

Çin’i buna ikna etmek onlara sunacağınız jeopolitik tekliflere bağlı doğal olarak. O teklifler de onları maruz kaldıkları coğrafi hapishaneden çıkaran ve Batıya doğru uzanan güvenli bir yolda vadettikleriniz olacaktır.

Önümüzde yaklaşan büyük bir hengame olacak. Bu hengame ana para ile onlara ana para yapılmak istenen ülkeler içinde olacak.

Çin, bu savaşın hiçbir yerinde olmaz diye düşünüyorum bu sebeple varlığı üretime bağlı. İşler kızışsa da ipler gerilse de Çin en sonunda kenara oturup üretime devam etmek isteyecektir.

Rusya savaşan taraf, Türkiye top çeviren taraf, Çin ise her durumda üretimine devam edip bölgesel süper güç olmaktan ziyade global süper güç noktasına gelene dek devam edecek.

Çin’in ağulu aşının pişmesi için hala vakit var. Hala hazır değiller. Rusya’nın savaşını da yalnız Putin’in kaprislerine bağlamak yarım bir değerlendirme olur.

Putin burada gizliden devam eden bir “Soğuk Harp”ı kısmen açığa aldı. Gücünün fazlaca büyük bir kısmını da saklı tutuyor ve zannımca kendisini bilhassa kuvvetsiz gösteriyor.

Kore’den cephane alması, kısmi geri çekilmeleri ve benzeri işler Rusya’nın esas “bundan sonraki” muharebeye hazırlığı şeklinde görünüyor.

Gücünün tamamını da kullanmaktan kaygı ediyorlar zira o gücü kullanırken doğuda Çin’e karşı gardı zayıflayacak ve Çin yardımı almak zorunda kalıp daha çok ödün verecekler.

İşte bu aşamada eski düşmanları olan Türklerle ortaklaşa iş onlara bir can simidi olmasa da güneyde nefes almaya fırsat veriyor.

Bu bölüm, mevzuyla ilgili referans noktalarını ihtiva eder. (Related Nodes field)

Bu nefesi de kısmak için ABD, Kıbrıs’ı silahlandırıyor. Buradan hem Türkiye ile Libya arasındaki yolu denetlemek, hem Suriye’deki Rus üslerini kıskaca almak hem de Süveyş yolunu ve İsrail’e doğru uzanan kısmı güvenceye alacak bir hava hattı meydana getirmek istiyorlar.

Bulunduğumuz yer, dedemizden kalan dükkan, aslına bakarsak kötü bir yer değil. Büyük dedemizin dükkanı okyanus görüyordu fakat bizimkisi en azından denizleri de görüyor. Hatta boğazlara sahibiz…

Lakin o dükkana da çökmek isteyen uzaktan gelen mahalle kabadayıları yok değil.

Şu demek oluyor ki Eliezer Yodkowsky’nin deyimi ile “Dünya hâkimiyeti demeyelim de Dünya’yı optimize etmek diyelim” noktasına gidiyorlar.

Ermenistan’a bu yüzden yaklaşıyorlar. Gürcistan’a daha çok yaklaşacaklar. İran’a birazcık daha çok havuç verecekler… optimizasyon “Tamam” diyene dek bu sürecek.

Optimizasyon, bir şeyi en uygun hale getirmek, en kullanışlı, en iyi kullanılır hale getirmektir.

Dünya’yı optimize etmek için de onun her yanında en kullanışlı ülkeleri, size en uygun politikalarla en uygun vazifeleri meydana getirecek hale getirmelisiniz.

Dünyayı optimize etmek isteyen güçler içinde kullanacağınız ne hikâyeniz var ise kullanmanız lazımdır fakat gerçekçi olması ve karşılıklı çıkar sağlaması şartıyla. Yoksa buna kendi halkınız bile inanmaz.

Gelecek günlerde Türkiye’nin değişik çizgilerde değişik arayışları da zorlayacağını düşünüyorum.

Ülkeler, çıkarları için birçok yolu dener, zorlarlar fakat sonrasında onları bir yola mahkum eden kadere teslim olurlar.

Osmanlı da I. Dünya Savaşı’nda önceleri İngiltere ile aynı safta olmak istedi fakat aslına bakarsanız adamların paylaşmak istedikleri topraklar bizdeydi ve istemediler.

Bizlere de kala kala Almanya ve Avusturya ile birlik olmak kaldı. Bulgaristan’ı da araya köprü olarak eklemekle coğrafi bağlantı tam sağlanamasa da bir halde ittifak oturtuldu.

Türkler bu coğrafyada, ayakta tutulmak için Ümmetçilik, Osmanlıcılık, Türkçülük, Turancılık ve hatta Enver Paşa’nın ufaktan tadına bakmış olduğu Sosyalizm’i bile denedi. Tattıysak da hoşumuza gitmedi.

Cumhuriyet ise bundan faydalandı ve iyi ilişkiler kurdu, Ulusal Mücadelede tabanca alımı ve değişik noktalarda faydalandık.

Dikkat ettiyseniz ülkeler değişik zamanlarda değişik ideolojileri de kullanıyor, deniyor. Yaşam ve dünya siyasetinin seyri sizi buna mahkum ediyor.

Ayakta kalmak tek ideolojidir. Yaşamak, varlığınızı sürdürmek, kuvvetli kalabilmek, millet olarak kalabilmek. Bunun haricinde her ideoloji yalandır.

Devlet başkanları da ideolojileri kullanır ve milletleri yaşatacak, nefes aldıracak vakit kazandırmaya çalışır. İyi bir devlet adamı, iyi dönen adamdır. 

Yavaş dön, ümmet hızına yetişemiyor dediğiniz kimseler olur.

“Dönüyorsam ümmet için dönüyorum kardeşim” derdim örneğin birinin yerinde olsam.

Dönmek kâinata uymaktır. Galaksi dönüyor, dünya dönüyor, atomlar dönüyor. Işığıyla yaşam bulduğumuz güneş dönüyor.

Siyaseten dönmek, çevrenizdeki kurtlar sofrasının ortasında bir av iseniz kafanızı çevirmektir. Kafanızı çevirmek, dönmek değil arkanızı kollamaktır.

Devletler de döner, liderler de. Dönmeyen şeyler de vardır. Felçi, yatalak hastalar.

Döndürmezseniz yaralarıyla ölür gider.

Dönmek iyidir. Fakat fikirlerin, gizli saklı ajandan beyninde olduğun halde dönebilirsen.

Slm ve saygılarımla.

 

 

*Bu makalede yer edinen fikirler yazara aittir ve Independent Türkçe’nin editöryal politikasını yansıtmayabilir. 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

mersin escort antalya escort bursa escort antalya escort istanbul evden eve nakliyat fethiye escort escort bayan